solo inter homines ignotissimos securi sumus. Romani olim etiam in quos iustas habebant armorum causa[s] his priusquam bellum indicerent amicitiam renuntiabant. Lusitani contra ▸ quo haec facilius succederent, amicitiae velo abutebantur. Sed hoc parum, contra sacra pacis insignia, contra pactiones minime dubias, contra{ria} interpositam iurisiurandi religionem in violandis Batavis aperte ventum est, nec quicquam tam sanctum fuit quod illos ab Hollandorum sanguine coerceret. His affinia sunt ▸ et immissi amicorum specie percussores. Quod de Perseo Rege olim dictum est huc referri potest: non iustum bellum apparare Lusitanos, sed per omnia clandestina latrociniorum et veneficiorum scelera grassari: Aut quod in Darium Alexander: Impia bella suscipitis, et cum habeatis arma licitamini hostium capita. Haec igitur qui facit, ut idem ille Alexander dicebat, ad internecionem persequendus est, non ut iustus hostis, sed ut percussor veneficus. ▸Restant crimina alia, si conferas, minora, sed insignia tamen si per se aestimentur: ut vis publica, privata, armata, bonorum raptorum, et alia quae a bello iniusto abesse vix possunt: a Lusitanis non abfuisse narratio ostendit. Neque illud omittendum est, etiam conatum, certe in atrocioribus, puniri: unde Lusitani quibus quominus totas classes cum hominibus ipsis exurerent, et similia plura patrarent, felicitas eventus defuit, non propositi malignitas, hanc ipsam impune ferre non debent. Et alterum hoc constat,