A full and critical edition of the text of Hugo Grotius' De Iure Praedae Commentarius (IPC) as preserved in the single extant manuscript, Leiden UL, BPL 917.

Jan Waszink <j.h.waszink@law.leidenuniv.nl>

Next Page Start Previous Page Additions/Deletions First Finished Version Finished Version

minime noxia navigantium libertatem impediat, et laedat contra dictum praeceptum et contra regulam: praesertim cum omnia intelligantur esse permissa, quae non reperiuntur expressim prohibita. Quinimo non solum contra ius naturale esset, velle impedire talem navigationem praetextu praescriptionis, cum impedienti id minime prosit, sed etiam tenemur contrarium facere, hoc est prodesse iis, quibus possumus, cum id sine damno nostro fieri potest. Quod cum multis auctoritatibus tam ▸

quam humanis confirmasset, subiungit postea: Ex superioribus etiam apparet suspectam esse sententiam Iohannis Fabri, Angeli, Baldi, et Francisci Balbi, quos supra retulimus existimantium loca iuris gentium communia, etsi acquiri non possunt praescriptione, posse tamen acquiri consuetudine, quod omnino FALSUM est eaque traditio CAECA et NUBILA est OMNIQUE RATIONIS LUMINE CARENS, legemque verbis non rebus imponens. In exemplis enim de mari Hispanorum, LUSITANORUM, Venetorum, Genuensium, et reliquorum constat consuetudine ius tale navigandi et alios navigare prohibendi non magis acquiri, quam praescriptione. Utroque enim casu ut patet, par est ratio. Et quia per iura et rationes supra relatas id esset, contra naturalem aequitatem, nec ullam induceret utilitatem, sed solam laesionem, sicque ut lege expressa introduci non possent; ita etiam nec lege tacita, qualis est consuetudo. Et tempore id non iustificaretur sed potius deterius et iniurius in dies fieret. Ostendit deinde ex prima terrarum occupatione posse populo ut venandi ius ita piscandi in suo flumine competere: et postquam ista semel ab antiqua communione separata