A full and critical edition of the text of Hugo Grotius' De Iure Praedae Commentarius (IPC) as preserved in the
single
extant manuscript,
Leiden UL, BPL 917.
Natura id Bonum est quod quam maxime potest Unum est, ita in omni societate. Unum autem est primum quidem idem, secundo autem loco Tantumdem. quare ubi illud haberi non potest hoc succedit. ▸
Nec
Tantundem autem duplex est, numeri et proportionis: sicut viginti quindecim, et decem quinque pari numero superant, quinario scilicet: at viginti decem, et decem quinque pari proportione, dimidio nimirum sui. Numerus tantum partes inter se componit: proportio partes ad Totum refert. Itaque hi quibus alicuius Totius procuratio convenit, Iustitia utuntur proportionali, quae et assignatrix dici potest. Hac paterfamilias domesticis suis pro diversa aetatum ac conditionum ratione dimensum, pensumque assignat. Hac Deus ipse Universum ordinat: quem non
velut mixta est ex relatione reciproca, quae primi ordinis leges constituit, et foras prominente, quae secundi: ▸
Haec enim
ipsa vero
mutua et alterna est: unde nascitur talio, τὸ ἀντιπεπονθός, Restitutio Scholasticis, opus iustitiae ▸
commutatricis
compensatricis
. Per hanc et qui plus habet alterius benefacto idipsum benefactori minus habenti reddit, et qui minus habet alterius malefacto id ipsum a malefactore plus habente recipit. Unde sequitur obligationum genera esse duo, Philosophis ἑκούσιον καὶ ἀκούσιον,