Qua ratione culpandum non est quod secutus Academicos Horatius utilitatem Iusti et Aequi prope matrem dixit. Omnis enim natura, ut plurimis locis Cicero inculcat, diligens est sui, seque salvam ac beatam vult. Idque non in hominibus solis videre est, sed in bestiis etiam, imo et in rebus inanimis. Hic enim est ille verus et divinus sui amor, omni ex parte laudabilis. Quae enim in vitio ponitur φιλαυτία , hoc est nimium sui studium, istius amoris excessus est. Recte autem Socrates cum apud Xenophontem, tum apud Platonem, atque etiam Diogenes iustitiam virtutem statuunt, quae nos utiles facit cum aliis tum nobis ipsis. Quippe hominem iustum nullo modo sibi ipsi, suarumve partium ulli facturum iniuriam, causamve sibi futurum doloris aut incommodi. Quod egregie Plutarchus adiuncta comparatione explicat, cum negat oleo similem esse iustitiam, quod a medicis dicitur exterioribus corporis prodesse, nocere ▸interioribus. Iusto enim summam sui esse curam. Alii qui nomina subtilius distinguunt, non tam iustitiae hoc opus esse volunt, quam caritatis ad quam nos natura astringat: illud interim fatentes in rebus humanis primam esse hominis adversus seipsum officii rationem. Officium autem omne est ▸ ▸ hoc est, quae certo modo ad nos referuntur. Sunt autem haec duplicia: alia enim boni, alia mali ad nos rationem